(Το άρθρο που ακολουθεί το έχει γράψει ο Αλέκος Φασιανός)
Εχετε αναλογιστεί τι είναι ο καφετζής; Ισως οι νεότεροι να μη γνωρίζουν καθόλου την έννοια του καφενείου. Μπορούμε να λάβουμε μιαν ιδέα αν περάσουμε από ένα χωριό και εισέλθουμε μέσα στο καφενείο. Θα δούμε μια σόμπα με ξύλα, ανθρώπους να κάθονται γύρω πίνοντας καφέδες, ούζο με μεζέδες ή τρώγοντας γλυκό του κουταλιού. Η έννοια αυτή, της συγκέντρωσης ανθρώπων διαφόρων επαγγελμάτων, δίνει τον χαρακτήρα της κοινωνικής επαφής. Ο καφετζής, κυρίαρχος και σεβαστός, πηγαινοέρχεται με τον δίσκο του και ικανοποιεί την επιθυμία του καθενός. Τελείως προσωπικά! Γνωρίζει την ιδιοτροπία τού κάθε πελάτη του προσφέροντάς του διαφορετικούς τρόπους ψησίματος του καφέ.
Εν τω μεταξύ, γίνονται και αστεία πράγματα. Πειράγματα και διάφορες εφευρετικότητες. Οπως, φέρε έναν καφέ στο πιρούνι, έναν με ναι και όχι, ή φέρε φωτιά στο φρούριο, όπως έλεγε ο Μπάμπης του «Βυζαντίου», στο Κολωνάκι. Αυτός ο Μπάμπης, τον είχε ζωγραφίσει και ο Μίνως Αργυράκης, είχε ειδικές ονομασίες για τις παραγγελίες. Επίσης άφηνες τις παραγγελίες για τους φίλους σου. Ρωτούσες αν πέρασε ο Μίκης ή ο Γιώργος ή άφηνες τα ψώνια σου να τα ξαναπάρεις αργότερα. Επίσης έβρισκαν δουλειά και τα μικρά παιδιά, που έκαναν θελήματα και σερβίριζαν κι όλας. Αρχιζαν έτσι την επαγγελματική τους καριέρα βοηθώντας. Τώρα στα περισσότερα χωριά όπως και στην Αθήνα υπάρχουν οι λεγόμενες καφετέριες. Απρόσωπες, μοντέρνες και σκοτεινές, για να δίνουν ατμόσφαιρα. Αλλά εκεί δεν υπάρχει χρόνος για ξεκούραση και χαλάρωση. Εκεί πρέπει γρήγορα να καταναλώσεις, να παραγγείλεις φραπέδες, φρέντους και εσπρεσάκια. Κάτι που θέλγει τους σύγχρονους Ελληνες, τους βάζει σε μια μοντέρνα ζωή. Και τα γκαρσόνια είναι κάτι αδιάφοροι νέοι με μπλου τζιν ή εξώκοιλες κοπέλες για να προσελκύουν. Ετσι, δεν δημιουργείται καθόλου ατμόσφαιρα ή προσέγγιση. Και σε κάτι πιο κοσμικά σε βρίζουν κι όλας, εάν δεν τους αρέσει η φάτσα σου....
Publish
Αναδημοσίευση αποσπάσματος άρθρου του Αλέκου Φασιανού στην Ελευθεροτυπία Σαββάτου, 24-02-2007
No comments:
Post a Comment