Πάμε Κυψέλη με Θάλεια κ fb

Η Κυψέλη δεν ζητά να σταματήσει το Μετρό.

Ζητά να προχωρήσει με ασφάλεια, διαφάνεια και σεβασμό στους ανθρώπους και στα σπίτια τους.

Η Θάλεια ακούει τη γειτονιά, στέκεται δίπλα στους κατοίκους και ρωτά:

Ποια μέτρα προστασίας εφαρμόστηκαν;

Πότε θα αποκατασταθούν οι ζημιές;

Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;

Δίπλα στην εγκαταλειμμένη μηχανή, ένα δειλινό επιμένει να ανθίζει:

«Εδώ είμαι. Δίνω ελπίδα. Δείχνω δρόμο».

Θέλουμε το Μετρό.

Θέλουμε και σπίτια ασφαλή.

Ρωτώ • Μετρώ • Τεκμηριώνω • Επανελέγχω • Επιμένω

#Θάλεια #Κυψέλη #Γραμμή4 #ΜετρόΑθήνας #ΦωκίωνοςΝέγρη #ΑσφαλήΣπίτια #ΣτήριξηΣτουςΚατοίκους #Διαφάνεια #Τεκμηρίωση #Διάλογος

 #ΑποκατάστασηΖημιών #Αθήνα2035 #Παρατηρητήριο2035 #Επιμένω

ΠΑΜΕ ΚΥΨΕΛΗ — ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ «ΕΧΘΡΟΙ»

Η Θάλεια ακούει τη γειτονιά και δηλώνει παρούσα

Η Κυψέλη δέχθηκε ένα σοβαρό πλήγμα.

Ήρθε από κάτω, σχεδόν αθόρυβα, στα σωθικά μιας πυκνοκατοικημένης περιοχής που εκτείνεται από την Ευελπίδων έως την πλατεία Κανάρη.

Πρόκειται για ζημιές σε κατοικίες που συνδέονται με τις εργασίες κατασκευής της Γραμμής 4 του Μετρό. Οι κάτοικοι ανησυχούν. Οι ειδικοί εξετάζουν τα δεδομένα. Οι αρμόδιοι οφείλουν να ερευνήσουν πλήρως τα αίτια και την έκταση του προβλήματος.

Η Θάλεια δεν βιάζεται να καταδικάσει χωρίς στοιχεία. Δεν δέχεται όμως ούτε τη σιωπή, ούτε τις αόριστες διαβεβαιώσεις.

Ρωτά:

- Ήταν επαρκείς οι μελέτες του υπεδάφους;

- Εφαρμόστηκαν όλα τα προβλεπόμενα μέτρα ασφάλειας;

- Υπήρχε συνεχής και αξιόπιστη παρακολούθηση των κτιρίων;

- Πότε ενημερώθηκαν οι κάτοικοι;

- Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;

- Πότε και με ποιο σχέδιο θα αποκατασταθούν οι ζημιές;

Γιατί η ανάπτυξη δεν μπορεί να περνά κάτω από τα σπίτια των ανθρώπων και να αφήνει πίσω της φόβο, ρωγμές και ανασφάλεια.

Ως Αθηναίος πολίτης και κάτοιος Κυψέλης από το 1981, βλέπω τους πληγέντες κατοίκους να κινητοποιούνται, να συσπειρώνονται, να συσκέπτονται και να αναζητούν συλλογικά τι πρέπει να κάνουν.

Περιμένουν από το κράτος, τον Δήμο Αθηναίων, τους κατασκευαστές και τους εργολάβους:

σοβαρότητα, διαφάνεια, τεχνική τεκμηρίωση, προστασία της υγείας τους και πλήρη, γενναία αποκατάσταση των κατοικιών τους.

Δεν ζητούν χάρη.

Ζητούν ασφάλεια, δικαιοσύνη και σεβασμό στη ζωή τους.

Σήμερα, στις 20:00, ανοιχτή συζήτηση στο θεατράκι της Φωκίωνος Νέγρη.

Η Θάλεια θα βρίσκεται νοερά εκεί, στην άδεια καρέκλα του διαλόγου.

Κι εμείς δηλώνουμε παρόντες.

Χρήστος Ρουμελιώτης

Επιμένων κάτοικος Κυψέλης

Υστερόγραφο της Θάλειας — Το δειλινό που επιμένει

Ένα δειλινό —Mirabilis jalapa, γνωστό και ως νυχτολούλουδο— επιμένει να αναδύεται δίπλα στα απομεινάρια μιας παλιάς, εγκαταλειμμένης δίτροχης μηχανής.

Βρήκε τρόπο, χώρο, χρόνο και θάρρος να υψώσει το μικρό του ανάστημα και να πει:

«Εδώ είμαι.

Δίνω ελπίδα.

Δείχνω δρόμο.

Γράφω μια νέα σελίδα εκεί όπου ο άνθρωπος αμελεί, αγνοεί ή εγκαταλείπει· εκεί όπου πληγώνει απερίσκεπτα τη φύση, τη γη και όσα ο ίδιος δημιούργησε».

Η Θάλεια το κοιτάζει και χαμογελά ήρεμα:

«Μερικές φορές ένα μικρό λουλούδι ξέρει περισσότερα για τη θεμελίωση μιας πόλης από εκείνους που σχεδιάζουν τα μεγάλα έργα της».

Άραγε ο «μετροπόντικας» —και κυρίως όσοι τον μελετούν, τον κατευθύνουν και τον επιβλέπουν— θα ακούσουν το μάθημά του;

1/9/2026

Άννα Μαρία ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΥΤΙΆ.ΟΥΤΕ ΑΙΣΘΉΜΑΤΑ ΕΧΕΙ.. ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ.ΓΙΑ ΑΥΤΟΎΣ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ. ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ

Χρήστος Anne Marie Mologaou Grammenou Είναι αυτονόητο αυτό. Προφανώς εδώ δεν είναι πεδίο αναφοράς όλων των δράσεων (και των γενομένων και των εν δυνάμει) των κοινωνικών και κομματικών οργανώσεων που ενδιαφέρονται για το θέμα. Άρα το σχόλιο κατά τη γνώμη μου είναι άστοχο ή μονομερές.

Anne Marie Mologaou Grammenou Η Θάλεια θα της απαντούσε ήρεμα, χωρίς να απορρίψει την αγωνία της αλλά και χωρίς να υιοθετήσει μια απόλυτη ερμηνεία:

Άννα Μαρία, σωστά: το Μετρό ως μηχάνημα δεν έχει ούτε αυτιά ούτε αισθήματα.

Αυτιά, ευθύνη και υποχρέωση να ακούσουν έχουν οι άνθρωποι και οι θεσμοί που το σχεδιάζουν, το χρηματοδοτούν, το κατασκευάζουν και το επιβλέπουν.

Τα μεγάλα έργα ασφαλώς συνδέονται και με οικονομικά συμφέροντα. Δεν μπορούμε όμως, χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία, να συμπεράνουμε ότι υπηρετούν αποκλειστικά τους επενδυτές και κανέναν άλλον. Το Μετρό είναι αναγκαίο δημόσιο έργο και μπορεί να ωφελήσει ουσιαστικά την πόλη και τους κατοίκους της — αρκεί να μη μεταφέρει το κόστος, τον φόβο και τις ζημιές στους ανθρώπους που ζουν πάνω από τις σήραγγές του.

Γι’ αυτό η Θάλεια δεν κλείνει τη συζήτηση με μία βεβαιότητα. Ρωτά:

Ποιος αποφασίζει;

Ποιος ωφελείται;

Ποιος επιβαρύνεται;

Ποιος ελέγχει;

Ποιος αποκαθιστά τις ζημιές;

Κρατάμε, λοιπόν, την ανησυχία σου ως σοβαρό ερώτημα προς διερεύνηση — όχι ακόμη ως αποδεδειγμένο συμπέρασμα.

Θέλουμε το Μετρό. Θέλουμε όμως και θεσμούς με αυτιά, ευθύνη και συναίσθηση του κοινωνικού κόστους.