Δεν ήταν μόνο οι καρδιές
Των ανθρώπων δακρυσμένες
Ήταν και ο Έλμπος τα’ψηλο βουνό
Και τα περήφανα του Λίλλα τα πλατάνια
Ήταν τα πεύκα τα γυμνά
Και τα πράσινα τα νέα
Ήταν το ρέμα το στεγνό
Και οι στριφτές ελιές του.
Ήταν οι πέτρες οι σπαρτές
Κι οι πανέμορφες αγκάθες...
Ήταν κι η Παναγιά η Ξαριστή
Ο Αη Θανάσης κι η Αγιά Μαρίνα...
…………………………………………
Ψαλμοί, κραυγές και σπαραγμοί
Χαμένων και ζωντανών
Ακούγονταν συνάμα…
Πόνος και σεβασμός
Δάκρυ Φως Μνήμη
Μαζί και το άδικο Γιατί
Άφηναν εκεί οι Μιστρι-ώτες
Στου Φανουρίου τη Παραμονή
Στων Παίδων του Μαρτυρίου Τόπο.
Ερέτρια 26-27 Αυγούστου 2009
Χρήστος Ρουμελιώτης
(Ευχαριστώ τον κ. Σταματούκο Παναγιώτη γα την ξενάγηση)
«Το καλό φαγητό είναι αδιαπραγμάτευτη αξία! Είναι ένας σημαντικός παράγοντας των ανθρώπινων σχέσεων. Εχει σημασία πώς το επεξεργάζεσαι ή πώς το ξεφτιλίζεις. Στην ταινία λειτουργεί ως ένα μέσο για να εκφραστούν το πάθος, η αλληλεπίδραση μεταξύ δύο ανθρώπων, η ανάγκη να διεισδύσεις σε έναν άνθρωπο χωρίς λέξεις. Επίσης, το φαγητό μπορεί να μείνει στο μυαλό σου για πάντα αν φας κάτι πέρα από τα συνηθισμένα. Θεωρώ ότι οι σέφ είναι μεγάλοι καλλιτέχνες».
Σύμφωνα με το μύθο, η ομορφιά της Περσεφόνης θάμπωσε τον πανίσχυρο θεό του σκότους Πλούτωνα. Η γη άνοιξε και την κατάπιε. Αναζητώντας την, η Δήμητρα κατέφυγε στην Ελευσίνα.
No comments:
Post a Comment