Πάμε Σκύρος

Πάμε Σκύρο 

με φίλους το χειμώνα 

και την άνοιξη 

για τους Σκυριανούς 

φίλους και φίλες μου.

Χειμώνας:

Ακριβή μου Άνοιξη,

τι δώρο φέτος θέλεις να σου κάνω;

Θες να κοπιάσεις φέτος πιο γρήγορα;

Τροκάνια και ντοπιολαλιά

της Σκύρου να σου βάνω;

Και με ήρωα προξενιό

και χλιδάτους γάμους να σου κάνω;

Άνοιξη:

Ευχαριστώ, φίλε μου Χειμώνα.

Δεν γεννήθηκα για ήρωες,

δεν γεννήθηκα για τέτοιους γάμους.

Γεννήθηκα για τους αγρούς,

γεμάτους αγριολούλουδα,

με φίλους περαστικούς ανέμους.

Ό,τι έχει υποχρεώσεις με πληγώνει.

Ελεύθερη, σε κλαράκια,

με τα πουλάκια έμαθα να ζω.

Φίλες έχω τις κερασιές

και τις άγριες αμυγδαλιές,

στολίδια να τους φτιάχνω.

Ό,τι είναι φτωχό το ομορφαίνω.

Ό,τι είναι σιωπηλό το προστατεύω.

Αντέχω τέσσερις μήνες τον χρόνο μόνο.

Για σένα, ίσως, κάνω εξαίρεση.

Τους νέους τους αγαπώ,

τους γέρους τους σέβομαι,

γιατί με γλυκοτραγουδάνε

και την παράδοση και τα αλογάκια 

της Σκύρου σαν τα μάτια τους φυλάνε.

Το αφιερώνω στο φίλο μου 

το Δημήτρη Καψοκάρδη 

Χρήστος Ρουμελιώτης 

9/2/2026 Κυψέλη Αθήνα 

Και τώρα λίγο μυθολογία για τη Σκύρο από το GPT που μου έδωσε κάποια  στοιχεία για το μικρό αυτό αφιέρωμα. 

Το αφιερώνω στους φίλους της Σκύρου 

την οποία έχω επισκεφθεί 2 φορές

μιά με τον Jean Marc και μία με τη Florence.

Βλέπε εδώ. 

O Λυκομήδης είναι μορφή λιγότερο «κραυγαλέα», αλλά γεμάτη νόημα στη μυθολογία.

Λυκομήδης στη μυθολογία:
1. Ποιος ήταν
Ο Λυκομήδης ήταν βασιλιάς της Σκύρου, νησιού των Σποράδων. Το όνομά του προέρχεται από το λύκος + μήδομαι (σκέπτομαι, επινοώ), κάτι σαν
> «ο λύκειος νους», ο πανούργος, ο επινοητικός.
2. Ο Λυκομήδης και ο Αχιλλέας
Αυτή είναι η πιο γνωστή του ιστορία.
Η Θέτιδα, γνωρίζοντας ότι ο γιος της Αχιλλέας θα πεθάνει αν πάει στην Τροία, τον κρύβει στη Σκύρο, στην αυλή του Λυκομήδη.
Εκεί:
ο Αχιλλέας μεταμφιέζεται σε κορίτσι,
μεγαλώνει ανάμεσα στις κόρες του Λυκομήδη
με το όνομα Πύρρα.
Από μία κόρη του Λυκομήδη, τη Δηιδάμεια, αποκτά γιο: ➡️ Νεοπτόλεμο (ή Πύρρο), που αργότερα θα πολεμήσει στην Τροία.
Ο Οδυσσέας όμως τον ξεσκεπάζει:
φέρνει κοσμήματα και όπλα,
όταν ακούγεται πολεμικός ήχος, μόνο ο Αχιλλέας αρπάζει τα όπλα.
Έτσι ο Λυκομήδης χάνει τον προστατευόμενό του — και ίσως τη γαλήνη του βασιλείου του.

3. Ο Λυκομήδης και ο Θησέας (η σκοτεινή πλευρά)
Εδώ ο Λυκομήδης γίνεται τραγικός — ή ύποπτος.
Ο Θησέας, γερασμένος και εξόριστος από την Αθήνα, βρίσκει καταφύγιο στη Σκύρο.

Ο Λυκομήδης:
είτε από φόβο (ότι ο Θησέας θα διεκδικήσει εξουσία),
είτε από πολιτικό υπολογισμό,
👉 τον ρίχνει από έναν γκρεμό και τον σκοτώνει.
Αργότερα οι Αθηναίοι μεταφέρουν τα οστά του Θησέα στην Αθήνα, ως πράξη κάθαρσης και τιμής.
4. Πώς τον βλέπει η παράδοση:
Ο Λυκομήδης δεν είναι ήρωας.
Είναι:
βασιλιάς της περιφέρειας,
πολιτικός νους,
άνθρωπος της επιβίωσης, όχι της δόξας.
Στη μυθολογία συμβολίζει:
την εξουσία χωρίς ηρωικό ήθος,
τον ηγεμόνα που φιλοξενεί… αλλά και προδίδει,
τον χώρο ανάμεσα στην προστασία και στην ύβρη.

5. Μια τελευταία, πιο βαθιά ανάγνωση:
Ο Λυκομήδης είναι το αντίθετο του Αχιλλέα:
ο ένας ζει με δόξα και πρόωρο θάνατο,
ο άλλος με φόβο, υπολογισμό και σιωπηλή βία.

Γι’ αυτό και δεν απέκτησε ποτέ ηρωική λάμψη — αλλά έμεινε στη μνήμη.

Λυκομήδης:

Δεν φοβήθηκε τον πόλεμο.

Φοβήθηκε τη δόξα.

Έκρυψε τον ήρωα για να σωθεί ο τόπος.

Τον έντυσε με σιωπή και κανονικότητα.

Όταν η μοίρα χτύπησε μέταλλο,

δεν στάθηκε μπροστά της.

Τον άφησε να φύγει.

Οι μικροί βασιλιάδες δεν κρατούν κεραυνούς.

Και όταν ο γέρος ήρωας γύρεψε λιμάνι,

του έδειξε τον γκρεμό.

Γιατί η εξουσία δεν σκοτώνει από μίσος,

αλλά από τάξη.

Ο Λυκομήδης της Σκύρου:

(μικρός αλληγορικός μύθος)

Ο Λυκομήδης δεν αγαπούσε τον πόλεμο.

Αγαπούσε τη σταθερότητα.

Το νησί του ήταν βράχος στη μέση των ρευμάτων·

όχι μεγάλο, όχι ένδοξο, αλλά ασφαλές.

Και η ασφάλεια, πίστευε, είναι η ύψιστη αρετή των βασιλιάδων.

Όταν του έφεραν τον νέο με το πρόσωπο κρυμμένο και το μέλλον φορτωμένο κατάρα, δεν ρώτησε πολλά.

Τον έκρυψε.

Όχι από συμπόνια,

αλλά γιατί κάθε μεγάλο πεπρωμένο είναι επικίνδυνο όταν περνά από μικρούς τόπους.

Τον έντυσε με σιωπή.

Τον ανάγκασε να μοιάζει με ό,τι δεν ήταν.

Και για λίγο, το νησί ησύχασε.

Ώσπου ήρθαν οι έξυπνοι.

Δεν έφεραν απειλές.

Έφεραν δώρα.

Και μέσα στα δώρα, τον ήχο που ξεχωρίζει τον πολεμιστή από τον άνθρωπο.

Τότε ο κρυμμένος πρόδωσε τον εαυτό του.

Όχι γιατί το ήθελε —

αλλά γιατί η φύση δεν αντέχει για πάντα το ψέμα.

Ο Λυκομήδης δεν τον κράτησε.

Οι βασιλιάδες που επιβιώνουν δεν αντιστέκονται στη μοίρα·

απλώς δεν στέκονται μπροστά της.

Χρόνια μετά, ήρθε άλλος.

Γερασμένος.

Δοξασμένος.

Επικίνδυνος με την ίδια του την ανάμνηση.

Του έδειξε τη θάλασσα από ψηλά.

Του μίλησε για το πόσο μικροί φαίνονται όλοι από κει πάνω.

Και όταν ο ήρωας κοίταξε,

ο Λυκομήδης έσπρωξε.

Όχι με μίσος.

Με λογική.

Γιατί τα νησιά δεν αντέχουν ήρωες στο τέλος τους.

Μόνο στην αρχή τους.

Και έτσι η Σκύρος έμεινε ήσυχη.

Χωρίς θρύλους.

Χωρίς δόξα.

Με καθαρούς λογαριασμούς.

Μα οι πέτρες θυμούνται.

Και κάποτε, οι άνθρωποι κατεβαίνουν τα οστά από τους γκρεμούς,

και τα πηγαίνουν αλλού,

εκεί όπου η μνήμη χρειάζεται ήρωες

και όχι βασιλιάδες που έζησαν πολύ.