Οδοιπορικό στα Τέμπη

Περπατώντας προς τα "Τέμπη".

Η Ακαδημίας περιείχε μπάτσους και αφίσες των Τεμπών. Η Πανεπιστημίου άδεια. Η Ακαδημία αγέρωχη στο έργο της "μη μου τους κύκλους τάρατε" Η Σταδίου περιείχε βαθύ μπλε με καθίσματα. Και αφίσες των Τεμπών. Κουράστηκα λίγο και κάθησα σας ένα παγκάκι της πλατείας Κολοκοτρώνη. Διπλά σε ένα τύπο. Είχε και ένα περίεργο πατίνι. Θα έλεγα ειδικά εξοπλισμένο. Ήμουνα έτοιμος να τον ρωτήσω αν ήταν για τη συγκέντρωση αλλά τελευταία στιγμή το μετάνιωσα. Σηκώθηκα να συνεχίσω το δρόμο μου. Να πάω στη δουλειά μου στο Σύνταγμα στη συγκέντρωση. Δεν είχα κάνει δύο βήματα και ακούω ένα μπιπ. Διακριτικά γυρίζω να ακολουθήσω άλλη κατεύθυνση. Κοιτάω τον τύπο. Στα χέρια του ο γνωστός ασύρματος. Κατάλαβα. Παντού μπάτσοι. Αντιασφυξιογόνες μάσκες, επικοινωνίες, περιπολίες, διαφανείς ασπίδες police, μέτρα κλπ. Πανέτοιμο το σύστημα. Το κλίμα ήρεμο. Τα σύννεφα τη δουλειά τους από ψηλά και μεις από κάτω ειρηνικά. Ο τύπος απέκτησε και συντροφιά άλλον ένα με το ίδιο εξοπλισμό περσινό μπουφάν. Είδα και άλλους μπάτσους να ανηφορίζουν. Και μια παρέα με νέους με πανό.

Έφυγα. Ήρθα στη πλατεία. Ατμόσφαιρα ήρεμη. Στην Ερμού διαδηλωτές με πανό σε ετοιμότητα. Νέοι έρχονται συνεχώς.

Τα μαρμάρινα παγκάκια παγωμένα αλλά πρακτικά. Κάθονται κι άλλοι. Η ζαρντινιέρες της πλατεία διαμαρτύρονται. Ξέχασαν να τις φροντίσουν. Λάθος. Λίγο παγωνιά. Συννεφιά από βορειοανατολικά. Στις 12.00 η συγκέντρωση. Δεν έχω οξυγόνο φωνάζει η δημοκρατία. Καμμία ανοχή στους υπεύθυνους του εγκλήματος. Καμμία συγκάλυψη. Η Αμαλίας μπροστά στη Βουλή κλείνει. Μια ώρα πριν τις 12.00. Πλήθος διαδηλωτών συμπυκνώνεται μπροστά στη Βουλή δίπλα παντού. Όλες οι ηλικίες. Σωματεία, ομοσπονδίες, παρατάξεις δίνουν παρόν. Κάνει κρύο. Δεν πειράζει. Μια κυρία πουλά Ριζοσπάστη. Άλλοι με μοιράζουν έντυπα προκηρύξεις. Κάθομαι σε ένα κάθισμα του της στάσης του τραμ. Γνωρίζονται με τον μπάρμπα Γιάννη λέμε ιστορίες ζωής από τους αγώνες για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη. Αστυνομία από όλα τα σώματα για μια φιλειρηνική επέτειο σε όλους τους δρόμους. Καμία φασαρία όχι γιατί ήταν παρούσα η αστυνομία αλλά επειδή εμείς το θέλαμε.

Το σύστημα είναι πάντα έτοιμο να δουλέψει Προβοκάτσια και προχώρα.

Οι ομιλητές παίρναν τον λόγο στο βάθρο. Έκαναν έκανα κύκλο της πλατείας Συντάγματος και ανέβηκα από το Grand Bretania παίρνοντας φωτογραφίες. Πήγα κάτω από τους ομιλητές. Με εντυπωσίασε η ομιλία τ ων δύο μανάδων που χάσανε παιδιά. Είχανε κάτι το ξεχωριστό.

Συγκράτησα ό,τι μπορούσα.

Η ΑΛΛΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ : 

Περπατώντας προς τα Τέμπη:

Δεν πήγαινα απλώς στο Σύνταγμα.

Πήγαινα προς τα Τέμπη.

Η Ακαδημίας γεμάτη στολές (Police) και αφίσες.

Η Πανεπιστημίου άδεια σαν ανάσα που κρατιέται.

Η Σταδίου σε βαθύ μπλε (Police) με καθίσματα σε κλούβες, μαύρα αυτοκίνητα με συμβατικούς αριθμούς  και βλέμματα (Police) επιφυλακής.

Κάθισα λίγο στην πλατεία Κολοκοτρώνη.

Δίπλα μου ένας άντρας με ένα «πατίνι» που δεν ήταν απλώς πατίνι.

Έτοιμος να ρωτήσω.

Δεν ρώτησα.

Ένα διακριτικό «μπιπ».

Ένας ασύρματος στο χέρι.

Κατάλαβα.

Το σύστημα πάντα έτοιμο.

Μάσκες, ασπίδες, επικοινωνίες.

Μηχανισμός σε εγρήγορση.

Κι εμείς;

Ήρεμοι.

Τα σύννεφα από πάνω.

Ο κόσμος από κάτω.

Χωρίς κραυγές.

Χωρίς φόβο.

Στην Ερμού πανό.

Στην Αμαλίας πλήθος που πυκνώνει.

Όλες οι ηλικίες. Όλες οι σιωπές.

Κρύο.

Μαρμάρινα παγκάκια παγωμένα.

Ζαρντινιέρες ξεχασμένες.

Μια κυρία πουλά εφημερίδα.

Ένας μπάρμπας (Γιάννης)  διηγείται ιστορίες αγώνων για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη. 

Στις 12.00 η ώρα δεν χτύπησε απλώς.

Βάρυνε.

«Δεν έχω οξυγόνο», φώναζε η δημοκρατία.

Και κανείς δεν ήθελε συγκάλυψη.

Κανείς δεν ήθελε σιωπή.

Αστυνομία παντού.

Αλλά η ησυχία δεν ήταν δική τους.

Ήταν δική μας.

Γιατί η μνήμη δεν χρειάζεται φασαρία.

Χρειάζεται παρουσία.

Έκανα κύκλο την πλατεία.

Ανέβηκα προς το Grand Bretagne.

Μπήκα με κόπο μέσα στο πλήθος.

Πλησίασα το βάθρο των ομιλητών.

Προσπάθησα να σημειώσω στο κινητό. 

Ο,τι έπεφτε κάτω από την εξέδρα.

Λόγος πόνος δάκρυα μάνας 

Και τότε μίλησαν οι δύο μανάδες.

Δεν ήταν λόγος πολιτικός.

Δεν ήταν σύνθημα.

Ήταν κάτι άλλο.

Όταν μιλούν οι μανάδες,

η Ιστορία κατεβάζει το κεφάλι.

Και η αλήθεια

στέκεται όρθια.

ΣΗΜΕΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ – ΤΕΜΠΗ

Η πληγωμένη Ελλάδα των Τεμπών μίλησε ξανά μπροστά σε μια κατάμεστη πλατεία.

Απέναντι στη Βουλή.

Με αιχμή τον σιδηρόδρομο.

Συγκλονιστική η μητέρα που έχασε το παιδί της.

Μίλησε για τον θυμό.

Για την οργή.

Για την ψυχρότητα της εξουσίας.

Και είπε κάτι απλό και μεγάλο:

Η δύναμη δεν είναι στους σωτήρες.

Η δύναμη είναι μέσα μας.

Όταν φοβόμαστε, η εξουσία δυναμώνει.

Όταν σωπαίνουμε, τίποτα δεν αλλάζει.

Το σύστημα δεν είναι κάτι ξένο· είναι και η αδιαφορία μας.

Να μη φοβηθούμε να πάρουμε θέση.

Να μιλήσουμε.

Να συγκρουστούμε.

Να κάνουμε το πρώτο βήμα.

«Βρήκα τον εαυτό μου μετά το έγκλημα. Εσείς μην καθυστερείτε», είπε.

«Σταματήστε να περιμένετε σωτήρες».

Από τους υπόλοιπους ομιλητές:

• Δώσαμε όρκο και συνεχίζουμε.

• Ευθύνες σε όσους υπέγραφαν για να λειτουργεί ένα επικίνδυνο δίκτυο.

• Απαίτηση για δημόσιο και ενιαίο σιδηρόδρομο.

• Οργάνωση και συλλογική δράση.

Μητέρα μηχανοδηγού:

Δεν ήταν «ατύχημα».

Τα παιδιά προσπάθησαν να προλάβουν το κακό.

Δεν εισακούστηκαν.

Τα παράνομα φορτία έγιναν φέρετρα.

Οι προειδοποιήσεις αγνοήθηκαν.

Όταν οι άνθρωποι ενώνονται, μετακινούν τα βράχια του φόβου.

Το ερώτημα μένει ανοιχτό:

Θα μείνουμε θεατές ή θα κάνουμε το πρώτο βήμα;

Χρήστος Ρουμελιώτης 

Αθήνα 28/2/2026

Πλατεία Συντάγματος