Κυρ Κώστας - μια συνάντηση

Βετεράνος του Δημοσίου πήρε σύνταξη από το ΤΑΞΥ.
Έντιμος και ειλικρινής πραγματικός δημόσιος λειτουργός. Εργάτης Δημοσίου. Πιστός στα καθήκοντά του. Ποτέ δεν αδίκησε κανένα.
Μορφωμένος με τα γαλλικά σαν μητρική. Κάπου μια γενετική ρίζα ή κλαδί άγγιζε και την Εντίθ Πιαθ. Ο πατέρας του τού είχε δασκάλα γαλλικής στο σπίτι. Πήγε πολλές φορές στο Παρίσι. Αγγλικά δεν έμαθε. Δεν πειράζει. Διεθνής γλώσσα όμως. Τι σημαίνει έξυπνος; Σε όλα; Όχι. Και ο Αϊνστάιν ακόμα για να βράσει ένα αυγό μελάτο κρατούσε χρόνο. Έξυπνος και χρήσιμος στη κοινωνία αυτό μου αρκεί.
Όχι απάτη. Δεκάδες γνωμικά απ' έξω.
Τελείωσε πανεπιστήμιο και διορισμός στο δημόσιο. Αρκούσε. Λάτρης της ζωής της Αθήνας Γεννηθείς γύρω στα 1950. Είχε δίδυμο αδελφό αναλυτή στο υπουργείο οικονομικών. Ο ίδιος σκυμμένος μέσα σε ογκοδέστατους φακέλους, αρχεία εργαζομένων του Μινιόν πχ να επιβεβαιώνει θητείες, ένσημα κλπ. Όλα στην εντέλεια. Πολλοί του χρωστάνε ευγνωμοσύνη. Μια ζωή εντιμότης. Ηθική αποζημίωση; Από ένα λουλουδάκι όλοι οι συνάδελφοί του παρατεταγμένοι κατά την έξοδο στην συνταξιοδότηση. Από το ΤΑΞΥ. Αξιοπρεπής δεν δέχεται κεράσματα στη ζωή του. Ένα γλυκό καφέ ναι. Ένα βιβλίο με ποιήματα. Ναι. Λειβαδίτη, Ρίτσο και όχι μόνο. Η Αθήνα τον γέμιζε πνευματικά. Διασκέδαση στις μπουάτ. Θέατρο. Θέατρα. Σε καλά μαγαζιά. Εκδρομές ναι. Τώρα στην Τήνο. Μαζί με άλλους. Τώρα μαζί να κουβεντιάζουμε για τα περασμένα. Όλα καλά. Κανένα παράπονο από τη ζωή. Κανένας δεν χάνεται. Όλοι μας έχουμε τις ευκαιρίες.  "Να η έξυπνη (πτυσσόμενη) μαγκουρίτσα μου. Με βγάζει παληκάρι. Είμαι περήφανος για αυτή. Χάρηκα που σε γνώρισα. Δεν φαντάζεσαι πόσο. Και το γιο σου. Λαμπρό παληκάρι". Ζωγράφος στη Κυψέλη. Χρήστος το όνομα του πεθερού μου. Τα μάτια της γυναίκας μου.
Όλα εξελίχθηκαν κατ' ευχήν στο καφέ που τον κάλεσα να τα πούμε χτες απόγευμα. Ήρθε με ταξί. Από τους Αμπελόκηπους. Ένας άγνωστος, δηλαδή ο γράφων, που τον γνώρισε στο τρόλευ την σημαδιακή ημερομηνία 21/4, τον κάλεσε το απόγευμα και βρέθηκανε την άλλη μέρα. Απίθανο; Όχι πιθανό έγινε. Βιβλίο με ποιήματα του Βαρνάβα του χάρισα. Του αρέσει η ποίηση με ομοιοκαταληξία. Χαρά μου μεγάλη. Πρέπει να βάλω μπροστά να εκδώσω το βιβλίο μου "Δυο χωριά δύο αγάπες. Μελίσσι -- Άγιος Αδριανός" θα του αρέσει. Αντιστασιακός στο Πολυτεχνείο το 1973 δύο μέρες και στη νομική.
Είναι τρομερός. Σοφός και φιλόσοφος. Με μνήμη και μνήμες.  Συμπαθέστατος. Ζει αξιοπρεπώς στους Αμπελόκηπους. Ναι υπάρχουν άνθρωποι έντιμοι, ειλικρινείς με διαύγεια πνεύματος στα 76, μορφωμένοι, προοδευτικοί, δημοκράτες, πιστοί σε αρχές και αξίες. Γιατί έτσι έμαθαν. Πορεύτηκαν, παρέμειναν καθαροί και κανένα καθεστώς δεν κατόρθωσε να τους σπιλώσει. Γιατί έκαναν ορθά τη δουλειά τους. Αποδείξεις είχαν τα αποτελέσματα του έργου τους και την εκτίμηση των συναδέλφων τους.
Σε ευχαριστώ κυρ Κώστα που βρέθηκες στο δρόμο μου και με την προσωπικότητά σου απέδειξες ότι όλα δεν έχουν γκρεμιστεί και ότι πρέπει να ελπίζουμε και να χτίζουμε στη χαρά, τη συγκίνηση, τη φιλία, την ευγένεια, την αγάπη, τη γνώση, τη μόρφωση, την ειλικρίνεια. Καλή συνέχεια φίλε και ++++άνθρωπέ μου. Σε ευχαριστώ καλέ μου Κώστα για το χρόνο σου και τον καφέ που μου πρόσφερες.
Αθήνα 23/4/2026

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ από άλλο blogspot μου.

Από το Πολυτεχνείο.. στο λεωφορείο: 

μια χώρα σε στάση αναμονής

Τον γνώρισα τυχαία, μέσα σε ένα τρόλευ. Το 3. Πατήσια  ει Ψυχικό. Καθόμουν σε ένα σκαλοπάτι. Κάτω. Το εκτίμησε. 
Δεν είχε τίποτα το «τυχαίο» πάνω του.

76 ετών. Κάτοικος Αμπελοκήπων. Δημοκράτης.
Από εκείνους που δεν έμαθαν τη δημοκρατία από βιβλία, αλλά τη βίωσαν μέσα από τον φόβο και την αντίσταση — από τη γενιά της .

Η συζήτηση άναψε γρήγορα.
Όχι για τα μεγάλα, αλλά για τα «μικρά»: τα εισιτήρια στα λεωφορεία.

«Η διαφυγή από εκεί είναι απειροελάχιστη», του είπα.
«Αλλού είναι το παιχνίδι. Αλλά εκεί δεν κοιτάνε». Συμφώνησε.

Δεν φώναζε. Δεν κατήγγειλε.
Μιλούσε με εκείνη τη σιγουριά του ανθρώπου που έχει δει αρκετά για να μην εντυπωσιάζεται πια.

Και μετά, σχεδόν χαμογελώντας, πέταξε τη φράση:

«Τι του λείπει του χωριάτη; Φούντα με μαργαριτάρι…» .. "αν θες το τηλέφωνο είναι.. πάρε με θα σου πω και άλλα.."

Δεν ήταν αστείο. Ήταν διάγνωση.

Σε μια χώρα που πιέζει τους αδύναμους και χαϊδεύει τα μεγάλα συμφέροντα,
σε μια εποχή όπου οι συντάξεις ξαναμπαίνουν στο τραπέζι των «αναγκαίων προσαρμογών»,
η πολιτική μοιάζει να κυνηγά τα ψίχουλα και να αφήνει ανέγγιχτο το καρβέλι.

..Η κουβέντα έφτασε στις πολιτικές επιλογές και στους σχεδιασμούς για το ασφαλιστικό, η σκιά του πέρασε από τη συζήτηση — όχι ως πρόσωπο, αλλά ως σύμβολο μιας λογικής:
ότι «δεν βγαίνουν τα νούμερα», άρα πρέπει να πληρώσουν πάλι οι ίδιοι. Είπα.

«Πάλι οι ίδιοι θα πληρώσουμε», επανέλαβε.
Χωρίς θυμό. Σαν να περιέγραφε τον καιρό.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη φαινομενική παραίτηση, υπήρχε κάτι άλλο.
Μια καθαρή πολιτική επίγνωση:

ότι το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη χρημάτων,
αλλά το πού επιλέγεις να κοιτάξεις.

Ο άνθρωπος αυτός δεν ζητά πολλά.
Δεν φωνάζει για επανάσταση.
Ζητά το αυτονόητο: δικαιοσύνη, μέτρο, ειλικρίνεια.

Και ίσως αυτό είναι το πιο πολιτικό από όλα.

Γιατί ανάμεσα στο Πολυτεχνείο και το σήμερα,
ανάμεσα στις θυσίες και στις «μεταρρυθμίσεις»,
κάτι φαίνεται να έχει χαθεί:

η αίσθηση ότι η δημοκρατία δεν είναι μόνο δικαίωμα,
αλλά και δίκαιη κατανομή βαρών.

Η χώρα δεν βρίσκεται σε κρίση μνήμης.
Βρίσκεται σε κρίση επιλογών.

Και κάπου, μέσα σε ένα λεωφορείο στους Αμπελόκηπους,
ένας άνθρωπος 76 ετών το είπε πιο απλά απ’ όλους:

Δεν μας λείπει η «φούντα με το μαργαριτάρι».
Μας λείπει η δικαιοσύνη.