Πάμε καραβάκι με βούτημα
Πάμε νεράκι
Πάμε καφεδάκι εσπρέσσο φρεντάκι
Στη Κυψέλη σήμερα στο bakery στέκι.
Ο κυρ Κώστας δεν φάνηκε καθώς και ο άλλος Κώστας. Φιλαράκια οn the spot -- επί τόπου -- τα λέμε συχνά.
Ο ένας από τη πλατεία Μαβίλη ο άλλος από τις Αφίδνες. Και οι δύο έχουν στις πλάτες τους σοβαρές γνώσεις φιλοσοφίας και εμπειρίας από την ζωή. Με το χιούμορ τα αστεία και την ανταλλαγή κερασμάτων περνάμε όμορφα αρκετές βραδυνές ώρες. Είμαστε οι τελευταίοι που καλούνται ευγενικά να αποχωρήσουν καθώς το μαγαζί --- πρατήριο άρτου μετά γλυκισμάτων παγωτών 2 τραπεζιών 5 αναπαυτικών πολυθρόνων και 2 ταμπουρέ --- κλείνει στις 22.00.
Οι ευγενέστατες πωλήτριες τακτοποιούν και προετοιμάζουν mise en place λέγεται αυτό, τα πράγματα για την επόμενη. Ο ένας Κώστας τραβά με το μαγγουράκι του για το σπίτι αργά αργά και ο άλλος με ταξί ή τρόλευ για τη πλατεία Μαβίλη. Εγώ ο ίδιος αν δεν έχω τελειώσει το ΑΙ ημέρας και την Ομονοιάστρα μου συνεχίζω σπίτι μου που βρίσκεται εδώ κοντά.
Όλα όμορφα και ωραία. Καλή διάθεση. Τα παιδιά το ίδιο Χρήστος τα ζωγραφικά του έργα ο Ιάσονας με την Ιωάννα στην Ολλανδία έφυγε χτες το πρωί Πέμπτη 1/7/2026 και ο Σπύρος για κάϊτ σε καμία παραλία. Όσο για τον γράφονται σε λίγο στον Άγιο Αδριανό.
Για την ιστορία
Χρήστος Ρουμελιώτης
3/7/2026
«Το καλό φαγητό είναι αδιαπραγμάτευτη αξία! Είναι ένας σημαντικός παράγοντας των ανθρώπινων σχέσεων. Εχει σημασία πώς το επεξεργάζεσαι ή πώς το ξεφτιλίζεις. Στην ταινία λειτουργεί ως ένα μέσο για να εκφραστούν το πάθος, η αλληλεπίδραση μεταξύ δύο ανθρώπων, η ανάγκη να διεισδύσεις σε έναν άνθρωπο χωρίς λέξεις. Επίσης, το φαγητό μπορεί να μείνει στο μυαλό σου για πάντα αν φας κάτι πέρα από τα συνηθισμένα. Θεωρώ ότι οι σέφ είναι μεγάλοι καλλιτέχνες».
Σύμφωνα με το μύθο, η ομορφιά της Περσεφόνης θάμπωσε τον πανίσχυρο θεό του σκότους Πλούτωνα. Η γη άνοιξε και την κατάπιε. Αναζητώντας την, η Δήμητρα κατέφυγε στην Ελευσίνα.
No comments:
Post a Comment