Πάμε Άγιο Αδριανό

Τα άνθη (της εξοχής) της εποχής αν και περιορισμένα λόγω ξηρασίας τα πιο ανθεκτικά ή τολμηρά, αντέχουν, ανθούν, προχωρούν.

Οδός Εγγονόπουλου θεματοφύλακας της εξοχής. Ας είναι καλά αυτοί που τον σκέφτηκαν να τον ορίσουν τοπόσημο εδώ ορόσημο φύλακα του τοπίου. Ολίγα λόγια για αυτόν και ένα ποίημα. Αφίσα.

ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ : υπήρξε από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού υπερρεαλισμού. Ήταν ταυτόχρονα ποιητής και ζωγράφος, δημιουργώντας ένα προσωπικό σύμπαν γεμάτο μυθολογία, ιστορία, βυζαντινά στοιχεία και τολμηρές εικόνες. Η ποίησή του δεν επιδιώκει πάντα τη λογική αφήγηση· καλεί τον αναγνώστη να αισθανθεί τις εικόνες, τους συμβολισμούς και την ελευθερία της φαντασίας. Παράλληλα, στα έργα του διακρίνεται έντονη αγάπη για την Ελλάδα και την ιστορική της μνήμη.

Ένα από τα πιο γνωστά και συχνά ανθολογημένα ποιήματά του είναι το «Ποίηση 1948», από το οποίο προέρχονται οι περίφημοι στίχοι:

«τούτη η εποχή
του εμφυλίου σπαραγμού
δεν είναι εποχή
για ποίηση
κι άλλα παρόμοια·
σαν πάει κάτι
να γραφτεί
είναι
ως αν να γράφονταν
από την άλλη μεριά
αγγελτηρίων θανάτου.»

Οι στίχοι αυτοί γράφτηκαν μέσα στο κλίμα του ελληνικού εμφυλίου πολέμου και εκφράζουν την αγωνία του ποιητή για τη θέση της τέχνης σε μια εποχή βίας και διχασμού. Παρότι ξεκινούν με την αίσθηση ότι «δεν είναι εποχή για ποίηση», η ίδια η ύπαρξη του ποιήματος αποτελεί μια βαθιά υπεράσπιση της ανάγκης να συνεχίσει η ποίηση να μιλά ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές.

 γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1907 στην και πέθανε στις 31 Οκτωβρίου 1985, επίσης στην Αθήνα.1907

Ανήκει στη λεγόμενη Γενιά του '30, μαζί με σημαντικούς δημιουργούς όπως ο , ο και ο , οι οποίοι ανανέωσαν ριζικά τη νεοελληνική λογοτεχνία και τέχνη.

Το ανωτέρω απόσπασμα είναι από τη χρήση ΑΙ.
Τώρα στα δικά μου:

Έχει περάσει αρκετός καιρός πάνω από μήνα που δεν κατέβηκα στον χωριό Άγιος Αδριανός. Η ανάγκη της άσκησης περπάτημα δηλαδή και ασκήσεις για τη μέση με υποχρέωσαν να πάρω το γνωστό δρόμο προς το εκκλησάκι της Παναγίτσας. Το όνομά της το πήρε από το μέγεθος της όμορφης δομής της. Η τοποθεσία της είναι σε μια περιοχή που δίνει θέα Άρια και Ναύπλιο. Η άσκηση ζητά περπάτημα ανά τακτά διαστήματα ανάπαυλα με κάθισμα σε καμία πέτρα και διάφορες ασκήσεις σώματος στα κάγκελα της εκκλησίας. Ας είναι καλά οι χορηγοί της αφού άλλος χώρος ---  για με κάγκελα --- γυμναστική δεν υπάρχει πιο κατάλληλος. (Με επιφύλαξη)

Ο χώρος αυτός προσφέρεται για φωτογραφία, ξεκούραση, ίντερνετ, γράψιμο στο κινητό, βαθιές ανάσες οξυγόνου εκτάσεις, διατάσεις κλπ. Είναι όμορφο το αποτέλεσμα. 

Η διαδρομή δεν είναι άνοιξη τώρα να προσφέρει δροσιά και πρασινάδα. Όμως που και που άνθη φυτών παντός καιρού αλλά και εποχής προσφέρουν έγχρωμη εικόνα τρυφερή δροσιά στην ξηρή γη.

Έτσι επέλεξα μερικά θέματα για φωτογραφία. Στο μυαλό μου μπήκαν και τα ονόματα των οδών και παρόδων αφιερωμένων σε ποιητές. ΣΥΓΧΑΡΤΗΡΙΑ σε όσους σκέφτηκαν να τιμήσουν τους πνευματικούς ανθρώπους στα σταυροδρόμια. Έτσι τους τιμούμε κάθε φορά που μας δείχνουν το δρόμο τον προορισμό και ποτέ το γκρεμό. Έχουν περάσει στην αθανασία με το τρόπο της πινακίδας της γραφής της ποίησης αλλά και του ψηφιακού κόσμου. 

Ευχαριστούμε λοιπόν όσους από το ιερό αυτό χωριό μερίμνησαν γι'αυτό.

Ακολουθώντας τη πορεία λοιπόν αυτή τη φορά εστίασα σε αυτά τα θέματα. Ιδού λοιπόν το αποτέλεσμα.

(Φωτογραφίες στο τέλος)

...

0 γυρισμός μίλησε για μια αντίθεση που παρατήρησα στη περιοχή. Τις πλούσιες σύγχρονες  κατοικίες και τα μαντριά αυτές τις ταπεινές κατοικίες των αμνών στη περιοχή και αποθανάτισα αυτό του φίλου μου του του Αδριανού Κονδύλη ή Κοντύλη

Ο δρόμος της Παναγίτσας λέγεται Οδυσσέα Ελύτη. Γι'αυτό με έχει συναρπάσει σκέφτηκα. Ζει. Μέσα μας στην εξοχή στο χωριό στη πόλη παντού.

Κατευθύνθηκα προς το καφενείο να δω φίλους και συγγενείς και στάθηκα τυχερός καθώς δεν είπα όχι στη προσφορά ζαρζαβατικών από γείτονα του χωραφιού ελιές στην ξηρόβρυση. Κουβεντούλα χιούμορ νέα γνωριμία με το Αριστοτέλη τον ηλεκτρολόγο κάτοικο διπλανού χωριού αλλά κολλητού του παρόντος, στο καφενείο του Λάμπρου. Στη πορεία θα θυμηθώ καμία ιστορία που μας διηγήθηκε και θα τη γράψω εδώ. Η περατζάδα συνεχίστηκε στο άλλο καφενείο του Κοκό και κάλυψε χρόνο μέχρι αργά το μεσημέρι. Ήταν πολύ ωραία. 

Φωτογραφίες :

5+7/7/2026 Άγιος Αδριανός